Sonder – The profound feeling of realizing that everyone, including strangers passing in the street, has a life as complex as one’s own, which they are constantly living despite one’s personal lack of awareness of it.
Iedereen is voor iedereen iemand anders. Voor de meneer naast me in de metro ben ik ongetwijfeld een NPC. Voor de barman van mijn stamkroeg, “die ene” semi-regular die al-tijd hetzelfde biertje bestelt (Tripel Karmeliet – what can I say? Ik besta uit routine). Voor mijn ex ben ik een doorn in het oog op zijn insta scrollsessie. En voor mijn moeder, haar grootste prestatie, in 25 jaar van slijmerig mormel met navelstreng uitgegroeid tot een enigszins functionerend persoon.
Wat ik bedoel te zeggen is, wat mooi. Ik speel het ene na het andere personage in het leven van iedereen om me heen. Voor heel even ben ik precies wie jij denkt dat ik ben, een actrice in een hoofdstuk van jouw autobiografie.
Dus kom op! Maak me de asshole als ik tegen je aan stoot op straat en niet omkijk om sorry te zeggen! Maak me het object van je verlangens en speel met mij die cliché scène van het meisje in de boekenwinkel! Hijs me in de rol van zweverige kunstenares met neiging tot psychoanalyseren, de betweterige Karen die hier anders zelf maar moet gaan werken, de bewegende achtergrond van je stedentrip naar de Lijnbaan of de overenthousiaste commentator op je favoriete subreddit. Giet het bij elkaar en je hebt iets dat op mij lijkt. Denk ik.
Wat ik bedoel te zeggen is, wat een genot om zo rond te zijn. Me niet te houden aan de regels van wat ik zou moeten zijn. Wat een genot om mijn dag te vullen, observerend en acterend, geïnspireerd en geïrriteerd. De wereld is tenslotte ook niet plat. Denk ik.