Een tijdje geleden zag ik deze post op Twitter van Nathalie Gordon.
In de eerste instantie moest ik erom lachen, want wát een domme mensen op de wereld die denken dat dit de meest efficiënte manier van verpakken is… Maar toch bleef de foto bij me hangen. En nu ik hem weer gevonden heb en er zo naar kijk, vind ik het best erg. Want wat je hier ziet is gewoon het resultaat van vraag en aanbod.
Ons huwelijk met plastic gaat ver. Zo ver, dat we dit soort dingen normaal vinden. Liever hapklare brokken in een plastic verpakking, dan, god forbid, zelf iets uitvoeren. En aan het einde gaat het meeste plastic wat we weggooien de zee in, of het wordt verbrand. Sterker nog: het meeste plastic wat we gebruiken gaat na 20 minuten alweer de prullenbak in. Kan je nagaan hoeveel vissen er doodgaan voor één dagje gemak voor ons.
Conclusie: we moeten scheiden. Niet alleen plastic, maar vooral ván plastic.
Plastic kun je recyclen, dat hoort geen nieuwe informatie te zijn. In Nederland doen we dat ook met z’n allen. Eerst zou al ons keurig gescheiden plastic afval in China worden verwerkt, maar volgens mij hebben ze daar genoeg aan hun eigen door de overbevolking geproduceerd afval, want dat van Europa weigeren ze sinds januari. Omdat al dat afval in Europa teveel is om te recyclen, wordt dat dus ook verbrand. Bye bye, al ons harde scheidwerk, sorry schijtwerk. (HAHA, ben weer op dreef vandaag.)
Bovendien is gerecycled plastic tegenwoordig een minder gekozen alternatief voor bedrijven. Dit komt doordat de olieprijzen (zoals je weet wordt plastic gemaakt van olie) momenteel historisch laag liggen, en daardoor is het gunstiger om dan te kiezen voor nieuw plastic in plaats van gerecycled plastic. Maar ja, zelfs als gerecycled plastic toch weer in de zee terecht komt is alles voor niks.
De waarheid is dat de sinaasappelverpakking zelf niet het probleem is, maar onze mindset. We kunnen er niet omheen dat wegwerpplastic ‘de makkelijke oplossing’ is. Het doorzichtige goedje is pure gemakzucht. Eigenlijk gebruiken we alleen plastic omdat het goedkoper is dan duurzame alternatieven, en het bovendien elke vorm van nadenken elimineert. En wij mensen hebben een hekel aan nadenken.
Bijvoorbeeld zo’n groene spork van de AH, die je toch weer weggooit samen met je leeggegeten plastic bak maaltijdsalade. Of je koopt dat plastic bakje met voorgepelde sinaasappel, omdat je zelf te lui bent om dat ding te pellen. BOEM, nog meer plastic bij het afval. Tegenwoordig draait het erom alles maar zo gemakkelijk mogelijk te maken, zodat we niet hoeven na te denken over de gevolgen van onze eigen acties. En aan precies deze fixatie voor gemak verdienen bedrijven miljarden.
“Plead ignorance” was mijn motto een paar jaar geleden. Zoveel kan één extra spork bij het afval toch geen kwaad? Alsof ik in mijn eentje zóveel effect op het milieu kan hebben. Nee, ik neem liever die naakte sinaasappel in plastic. Ik wilde niet geloven dat die verpakking later in de zee terecht zou komen, zou ontbinden waarbij er giftige stoffen vrij zouden komen, die het leven van duizenden vissen zouden nemen.
Maar die dagen zijn voorbij. Ik heb een belofte aan mezelf gemaakt dat ik bedrijven niet meer aan mijn plastic verslaving laat verdienen. Om eerlijk te zijn denk ik dat het geen fuck zal helpen voor het milieu, want het feit dat ik er in mijn eentje weinig effect op heb is wel de waarheid, maar als de planeet dan vergiftigd is, dan is het in ieder geval niet mijn schuld.
Hier zijn een aantal voorbeelden van hoe ik mijn plastic verslaving aanpak, of dingen die we met z’n allen kunnen doen:
- Ik koop geen lunch meer bij de AH to go of Kiosk als ik naar school ga. Scheelt ook nog eens geld! In plaats daarvan neem ik mijn eigen eten mee in diepvrieszakjes (want boterhamzakjes eindigen toch weer bij het afval en diepvrieszakjes kan je recyclen). Een beter alternatief is natuurlijk een papieren zakje.
- Ik neem geen plastic waterflesjes meer mee, maar ik heb een grote roestvrijstalen Dopper waar veel meer in kan, en ik vul die gewoon bij. Breaking news: drinkwater is er ook in overvloed in Nederland.
- Ik koop geen kauwgom meer.
- Ik neem mijn eigen grote tas mee als ik ga shoppen en probeer zoveel mogelijk dingen daarin te passen. Anders vraag ik om een papieren tas. (Eigenlijk shop ik ook niet meer zo vaak. Kan het echt aanraden.)
- Een vriendin die op zichzelf woont heeft een keer tegen me gezegd dat ze een stuk vershoudfolie gebruikt als bord, omdat ze nooit zin heeft om af te wassen. DOE DIT NIET en was gewoon af met je luie reet.
- Gebruik een rietje van acryl of glas in plaats van elke keer een plastic rietje.
- De meeste supermarkten hebben een sinaasappelpers. Neem gewoon je eigen fles mee en pers daar je sinaasappelsap in in plaats van zo’n plastic fles te gebruiken. Hetzelfde geldt voor je eigen koffiebeker bij een koffietentje.
- Als je weleens je gezicht scrubt; kijk even of er geen zogeheten microbeads in zitten. Dit zijn kleine miniballetjes van plastic die je wegspoelt en via het riool in de zee terecht komen, waar ze ingeslikt worden door vissen die daarvan doodgaan.
- Doe boodschappen op de markt. Daar gebruiken ze vaak minder plastic om alles te verpakken. Het beste zou zijn om je eigen zakjes mee te nemen.
- Koop in bulk op internet. Bespaart ook plastic.
- Kijk wat voor plastic spullen je hebt wat vervangen kan worden door biologisch afbreekbare alternatieven. Bijvoorbeeld die plastic snijplank of je tandenborstel.
Met z’n allen scheiden van plastic. Ik ben voor!
Bronnen:
“China wil ons plastic afval niet meer recyclen, dus verbranden we ’t maar”. NOS, 8/1/2018 (https://nos.nl/artikel/2211057-china-wil-ons-plastic-afval-niet-meer-recyclen-dus-verbranden-we-t-maar.html?)
“Duiker die schokkende video maakte over plastic afval in zee Bali: ‘We zijn met te veel’”. RTL Nieuws, 8/3/2018 (https://www.rtlnieuws.nl/buitenland/duiker-die-schokkende-video-maakte-over-plastic-afval-in-zee-bali-we-zijn-met-te-veel)
“Wanneer is de olie op?”. Annemieke van Roekel, NEMO Kennislink, 10/6/2014 (https://www.nemokennislink.nl/publicaties/wanneer-is-de-olie-op/)
Related Posts
